బెలూన్ ఫెస్టివల్, హోవెల్, మిచిగాన్

బెలూన్ ఫెస్టివల్, హోవెల్, మిచిగాన్

జూన్ 25నుంచి 28 దాకా మిచిగాన్ లోని హోవెల్ లో, హోవెల్ ఛాంబర్ ఆఫ్ కామర్స్ ఆధ్వర్యంలో బెలూన్ ఫెస్టివల్ జరిగింది. 27 వ తారీకున సాయంకాలం 7-30 గ.లకు వెళ్ళాము. 6 గం. లకి ఎగరాల్సిన బెలూన్లన్నీ వాతావరణం సరిగ్గాలేక 7-30కి ఎగరటం మొదలు పెట్టాయి, మాకోసమే ఆగాయా అన్నట్లు. అమెరికాలో అంతమంది జనాన్ని ఒకచోట అక్కడే చూశాను. లక్షల్లో వున్నారు. అంతమంది జనం వున్నా ఎక్కడా తొక్కిడిగానీ, అన్ని వేల కార్లు పార్కయినా ఎక్కడా ఏ ఇబ్బందిగానీ లేనంత విశాల ప్రదేశం. నాకంతకుముందు ఈ ఉత్సవం గురించి తెలియదు. అక్కడకి వెళ్ళాక చూశాను. 50 బెలూన్లు ఎగురవేస్తారని. ఇంతేనా అని నిరుత్సాహపడ్డాను. సరే వచ్చాంకదా చూద్దామని వెళ్ళి ఆ జనాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపడ్డాను. అంతేకాదు మైదానంలో పెద్ద పెద్ద టెంట్లు వేసేముందు కింద పడేసినట్లున్నాయి బెలూన్లు. అమ్మో ఇంత పెద్దవా అని ఆశ్చర్యపోయాను. 7-30కి ఒక్కొక్క బెలూన్ లో గాలినింపటం ప్రారంభమయింది. కిందపడున్న గుడారాలు ఒక్కొక్కటీ రంగు రంగుల పెద్ద పెద్ద ఆకారాలని సంతరించుకుని నెమ్మదిగా గాలిలోకి ఎగురుతుంటే...ఓహ్...ఆ దృశ్యం అద్భుతం. ఒక్కొక్క బెలూన్ లో ఒకరినుంచి నలుగురుదాకా మనుషులు కింద వేళ్ళాడుతున్న బుట్టలలాంటి వాటిలో వున్నారు.

ఏభై బెలూన్లు ఒకటి తర్వాత ఒకటి గాలిలోకి ఎగిరి ఆకాశంలో గుంపుగా ప్రయాణించాయి. ఒక గంట తర్వాత తిరిగి అక్కడికే వస్తాయిట. అప్పుడు స్కై డైవింగ్ వగైరా విన్యాసాలో పోటీలు కూడా వున్నాయిట. అంత సమయం లేక, కొంత దూరం ఆకాశంలో ప్రయాణిస్తున్న బెలూన్లను కారులో వెంబడిస్తూ, ఇంటికి చేరాం. ఆ అద్భుత దృశ్యాలు మీకోసం మా కెమేరాలో బంధించి తెచ్చాం॥చూడండి।

అమెరికాలో వరలక్ష్మీ వ్రతం

అమెరికా అయినా ఆస్ట్రేలియా అయినా మన పధ్ధతులు మనం మానుకుంటాంటండీ చోద్యంకాకపోతేనూ. అందులోనూ వరలక్ష్మీ వ్రతం. చిన్నప్పటినుంచీ పెద్ద ఎత్తున చెయ్యటం అలవాటున్నదయ్యే. ఈ మారు వ్రతం రోజు అమెరికాలో వుంటామని ఒక విధంగా సంతోషించా. మా అమ్మాయి కొన్నేళ్ళనుంచీ ఈ వ్రతాన్ని చేసుకోలేకపోతోంది. సరే ఈమారు దానిచేత చేయించవచ్చులే అని నా సరదా. ముందే చెప్పాను ఆరోజు వీలయితే సగం రోజయినా సెలవు పెట్టమని. సరేనన్న పిల్ల కాస్తా ఉదయం 10 గం. లలోపు చేసేయమ్మా. 10 గం. లకి బయల్దేరి వెళ్తాను, అంతమటుకే సర్దుబాటు చేసుకోగలిగాను అన్నది. రోజూకి మల్లే పొద్దున్నే 7 గం. లకల్లా బయల్దేరాలనలేదు. అదే మహద్భాగ్యం అని సంతోషించాను. ఎక్కువ హడావిడి పెట్టుకోకు. 10 గం. లకల్లా ఎట్టి పరిస్ధితుల్లో నేను బయల్దేరాలి అని ఒక కాషన్ కూడా ఇచ్చింది. సరే తప్పేదేముంది

ముందురోజు నేనూ, మా అబ్బాయి ఇండియన్ స్టోర్స్ కి వెళ్ళి కొబ్బరికాయలు వగైరా తెచ్చాము. ఇక్కడ కొబ్బరికాయలకి పిలకలుండవండోయ్. కాయ కొంచెం పెద్ద సైజే వుంటుంది కానీ పీచు అస్సలు వుండదు. గుండ్రంగా బంతిలాగా వుంటుంది. ఇండియన్ స్టోర్స్ లో ఇండియాలో దొరికే సామాన్లన్నీ దాదాపు దొరుకుతాయి పూలు తప్ప.

మా అమ్మాయికి చెప్పా పూలు తీసుకు రమ్మని. ఇక్కడ పూలు బొకేలలాగే కట్టలుగా అమ్ముతారు. అది మర్చిపోయింది. ఇంటి పక్కన చిన్న బుష్ కి పూలు చూశాను అవ్వన్నా నాలుగు కోసుకురమ్మన్నాను. ఇక్కడ అలా కొయ్యరమ్మా అని చిన్న చిన్న పూలు సరిగ్గా నాలుగే కోసుకొచ్చింది. ఇండియాలో అమ్మవారికి ఎన్ని పూలు పెట్టినా నాకు తృప్తి వుండేది కాదు. మా వారిని మార్కెట్ కి పంపి మరీ పూలు తెప్పించేదాన్ని. ఏం చేస్తాం. Be a Roman while in Rome అనుకున్నాను.

సరే వంటలో మా వారి సహకారంతో (వంట వచ్చిన మగవాళ్ళతో ఉపయోగాలు కూడా వున్నయ్యండోయ్) పూజ తొందరగానే మొదలు పెట్టాము.

సంకల్పం మొదలు పెట్టేసరికి తికమక. అలవాటు ప్రకారం జంబూ ద్వీపే, భరత వర్షే, భరత ఖండే...అవునూ మనమున్నది భరత ఖండంలో కాదుకదా...మరేం చెప్పాలి...ఇప్పుడెవర్నడుగుతాం..మనకొచ్చిందే చెప్పుకుందాం....అమెరికా దేశే, మిచిగాన్ రాష్ట్రే, మేరో దక్షిణ..సరే ఇక్కడ అవి తెలియవు..వదిలేయ్.. శ్రీ శైలస్య సుదూర ప్రదేశే, కృష్ణా గోదావ...కాదు కాదు....ఇక్కడేమన్నా నదులున్నాయా....ఆ...మిచిగాన్లో లేక్స్ ఎక్కువ. పెద్దవి నాలుగో ఐదో వున్నట్లు చెప్పారు..ఇప్పడవ్వన్నీ అడుగుతూ కూర్చుంటే ఆలస్యమవుతుంది..పంచ సరస్సుల సమీప ప్రాంతే......హమ్మయ్య....

చివరికి పూలు తక్కువ అయినా పూజ తక్కువ కారాదు, సంకల్పలోపాలున్నా భక్తి లోపాలుండకూడదనుకుంటూ పూర్తి చేశాము.

అమ్మవారికి పూర్ణం బూరెలు, పరవాణ్ణం, పులిహోర, కట్టు పొంగలి, దధ్ధోజనం నైవేద్యం పెట్టాం.

మా అమ్మాయి మాత్రం సంతోషించింది చాలా ఏళ్ల తర్వాత పూజ చేసుకున్నందుకు. మేముండబట్టి ఈ మాత్రమైనా..లేకపోతే వాళ్ళ హడావిడిలో వాళ్లకి చేతయింది....ఇదొక ఎక్స్పీరియన్స్. కదా!

(స్ధలాభావం వల్ల ఫోటోలో అన్ని ఐటమ్స్ రాలేదండీ)

అమెరికాలో ఆతిధ్యం

పిల్లలు పెద్దవాళ్ళయ్యి తమకి దూరంగా వెళ్తే తల్లిదండ్రులకు అనేక దిగుళ్ళు. వాళ్ళు వండుకుంటున్నారో లేదో, సరిగ్గా తింటున్నారో లేదో, ఇక్కడ ఇంట్లో చిన్నమెత్తు పని చేయకుండా అల్లారుముద్దుగా పెంచుకున్నాము, అక్కడ, చదువు, ఆఫీసు, ఇల్లు ఎంత అవస్త పడుతున్నారో అని దిగులు పడతారు. కానీ మనవాళ్ళు అసాధ్యులండీ. మన దగ్గర పసి పాపాయిలలాగా పెరిగిన వాళ్ళు బయటకు వస్తే ఆరిందాలవుతారు. ఇంటా బయటా నేర్పుగా చక్కబెట్టుకోవటమేకాదు, అతిధి సత్కారాలుకూడా చక్కగా చేస్తున్నారు. అమెరికాలో పిల్లల ఆతిధ్యం గురించి ఈ పోస్టు.

సౌమ్య, శశి మా అమ్మాయి స్నేహితులు. కలిసి చదువుకున్నారు. ఇప్పుడు 70, 80 మైళ్ళ దూరంలో వేరు వేరు వూళ్ళల్లో వుంటున్నారు. ఈ శనివారం లంచ్ కి పేరెంట్స్ ని తప్పక తీసుకు రావాల్సిందేనంటే సౌమ్యా వాళ్ళింటికి వెళ్ళాము.

ఇల్లు చక్కగా సర్ది పెట్టుకుంది. ముందుగా నన్ను ఆకర్షించింది హాల్లో వున్న పియానో. సౌమ్య నేర్చుకుంటోందిట. మంచి కాలక్షేపం కదూ. శశి గిటార్ వాయిస్తాడుట.

శశి కూడా ముందే వచ్చాడు సౌమ్యకి సహాయం చెయ్యటానికి. మీరు ఇబ్బంది పడటమెందుకు, పోనీ అందరం కలిసి బయటకు వెళ్దామంటే, కాదు..మేమే చేస్తాము, అమెరికాలో ఆంధ్రా భోజనం రుచి చూపిస్తాం, మేమెంత బాగా చెయ్యగలమో నిరూపిస్తాం అన్నారు. అలాగే రకరకాల వంటకాలు అద్భుతంగా తయారు చేశారు. పాలక్ పనీర్, చపాతీ, టమేటా పప్పు, పుదీనా పచ్చడి, ఉల్లిపాయ రసం, దానికి కాంబినేషన్ ముద్ద పప్పుట, (ఇది శశి స్పెషల్..వాళ్ళింట్లో చేస్తారుట. నేనెప్పుడూ చెయ్యలేదు, ఈ మధ్యనే టీవీలో వంటల ప్రోగ్రామ్ లో చూశాను), అప్పడాలు, ఊరు మిరపకాయలు, ఫ్రూట్ సలాడ్, ఇంకా లెమన్ కేక్. మెనూ అదిరి పోయిందికదా (ఫోటోలో చోటు చాలక అన్నీ రాలేదు). అన్నీ రుచులు కూడా బ్రహ్మాండంగా వున్నాయండీ. పైగా ఆంటీ ఇది వేసుకోండి, అంకుల్ ఇంకొంచెం వేసుకోండి అంటూ కొసరి కొసరి వడ్డించారు. అన్నీ సుబ్బరంగా లాగించేసి తర్వాత అందరం కలిసి మగధీర సినిమాకి వెళ్ళాం.

సౌమ్య, శశి..ముందు రోజునుంచీ ఈ లంచ్ కోసం చాలా శ్రమ పడ్డారు. వుట్టిగా ధ్యాంక్స్ చెప్తే మామూలుగా వుంటుంది. అందుకే నా చేతిలో వున్న పని...మిమ్మల్ని బ్లాగుకెక్కిస్తున్నా. May God bless you children।

అమెరికాలో నేను గుర్తింపబడ్డానోచ్

1-8-2009 సమయం సాయంకాలం 6-45. నోవై టౌన్ సెంటర్ సినిమా హాల్ లో మగధీర సినిమా చూద్దామని మా కుటుంబం, పిల్లల స్మేహితులతో వెళ్ళాము. అక్కడ జరిగిందండీ ఒక అద్భుతం.

దేశంకాని దేశంలో, ఇంత పెద్ద అమెరికాలో నన్ను గుర్తుపట్టి పలకరించాడొకతను. నిజంగా అద్భుతంకదూ. ఎలాగెలాగు ఏంటా కధ అంటారా? ఆ సంతోషం మీతో పంచుకోవాలనే వెంటనే పోస్ట్ రాస్తున్నా.

మేము కూర్చున్న సీట్లు మా పిల్లలకు నచ్చక ముందుకు వెళ్ళారు. నేను కూడా లేచి వెళ్దామనుకుంటుండగా ఒకతను చివరి సీట్లోంచి లేచి వచ్చి ఇక్కడ ఎవరన్నా వున్నారాండీ అని అడిగి, లేరంటే కూర్చున్నాడు. కూర్చున్నవాడు కూర్చున్నాడా మీరు బ్లాగు రాస్తారు కదా నేను మీ బ్లాగు ఫాలో అవుతాను అన్నాడు. మిమ్మల్ని చూసి గుర్తు పట్టాను. అందుకే వచ్చి పలకరిస్తున్నాను అన్నాడు. ఆ సమయంలో మీరైతే ఏం చేసేవారండీ? సీటెక్కి డాన్స్ చేసేవాళ్ళమంటారా. సరిగ్గా నాకూ అలాగే అనిపించిదండీ. కానీ నేనలా చేస్తే ఆ అబ్బాయి పొరపాటునకూడా మళ్ళీ ఎవర్నీ పలకరించడేమో మీరందరూ ఇలాంటి ఛాన్సులు మిస్సవుతారని మీకోసం ఆ అవకాశాన్ని త్యాగం చేశాను. కానీ నా సంతోషాన్ని చెప్పకుండా ఆగలేకపోయాను.

అతని పేరు వినోద్. ఊరు అనంతపురం. హైదరాబాదులో వుంటారుట. ప్రస్తుతం ఇక్కడ ఉద్యోగం, ట్రాయ్ లో నివాసం. నా బ్లాగు బాగుంటుందని చెప్పాడు. రెగ్యులర్ గా చూస్తానన్నాడు.. నా బ్లాగు బాగుంటుందన్నందుకు కాదండీ అసలు సంతోషం. దేశం కాని దేశంలో బ్లాగులో ఫోటో చూసి మనిషిని గుర్తు పట్టి పలకరించారుకదా. అందుకు ఆ సంబరం.

నా సంతోషాన్ని నేను అతనితోనే చెప్పేశాను. దేశం కాని దేశంలో నన్ను గుర్తుపట్టి పలకరించారంటే నాకు చాలా సంతోషంగా వుందండీ. నిజంగా ఇది బ్లాగులో రాయాల్సిన విషయం అన్నాను. ఆ సంబరంలో అతనితో ఇంకేమీ ఎక్కువ మాట్లాడలేక వెళ్ళి మావాళ్ళ దగ్గర కూర్చున్నాను.

వినోద్ గారూ, సినిమా హాల్ లో వెలుతురు సరిగ్గా లేక పోవటంవల్ల మిమ్మల్ని సరిగ్గా చూడలేదు. అంటే మీరు మళ్ళీ ఎక్కడన్నా కనిపించినా విష్ చెయ్యకపోతే ఏమనుకోకండి. అయినా ఈ సంతోషం మాత్రం నేనున్నంతకాలం వుంటుంది. మీరూ రాస్తూంటారా అని అడిగానో లేదో కూడా గుర్తులేదు. మీ బ్లాగు పేరివ్వండి.

హలో..మీక్కూడా ఇలాంటి అనుభూతులు పొందాలని వుందా? అయితే వెంటనే మీ బ్లాగులో మీ ఫోటోలు పెట్టేసుకోండి. నేనేమనుకున్నానో తెలుసా నా ఫోటో వున్నది తీసేసి ఇంకా స్పష్టంగా కనిపించే పాస్ పోర్టు సైజు ఫోటో పెడితే బాగుంటుందేమో! ఎవరైనా సరిగ్గా పోల్చుకోలేక పలకరించటం మానేస్తే!!?

ఒక చిన్న పలకరింపు ఎంత సంతోషాన్నిస్తుందో కదా. మరి అందరం ఎప్పుడూ ఇలా ఆత్మీయంగా పలకరించుకుంటే!!